zondag 3 september 2017

Alleen op pad

Afgelopen week was het zover: voor het eerst in mijn leven ben ik naar een congres gegaan. Helemaal alleen! Hoewel ik niet per se verlegen ben, zag ik er als een berg tegenop. Om het even snel uit te leggen: ik ben drie dagen naar Pevoc geweest in Gent. Dit is een congres voor logopedisten, kno-artsen, zangdocenten en al die mensen die graag met stemmen en stembanden werken.
Dat ik nu, terwijl ik al bijna tien jaar als logopediste en stemspecialiste werk, pas voor het eerst ging komt vooral omdat ik altijd dacht dat ik daar niet bij hoorde.  "Die mensen hebben er echt verstand van." dacht ik. Ik voelde mij maar een groentje vergeleken met hen. Daarnaast heb ik bijzonder slecht ge├»ntegreerd met mijn beroepsgroep, dus ik wist ook niet wie er dan naartoe gingen. Zat ik daar straks in mijn eentje. Nadat iemand mij had overtuigd, heeft het nog zeker twee maanden geduurd voordat ik me durfde aan te melden. Ik vond het ontzettend spannend!

Het beste wat je dan kunt doen is je ontzettend goed voorbereiden. Weken van tevoren boekte ik mijn hotel. Lekker luxe, want ja, ik ging er vanuit dat ik daar elke avond in mijn eentje vroeg in mijn bed zou liggen (na een eenzame maaltijd natuurlijk want je kunt maar beter van het ergste uitgaan). Het rooster met presentaties, lezingen en workshops had ik uitgeprint en daarop met kleurtjes aangegeven waar ik allemaal naartoe wilde gaan. Al weken had ik in mijn hoofd een lijst klaar met spullen die ik mee moest nemen, welke treintickets ik ging boeken, hoe ik naar mijn hotel kwam en naar de locatie van het congres.

Nadat ik mijn koffer had gepakt, alle papieren netjes in een mapje in mijn tas had gestopt, mijn lief dag had gezegd en haar bemoedigende woorden in mijn hoofd had geprent (je gaat het echt heel leuk hebben!) ging ik toch lichtelijk nerveus op pad. Uiteraard had de trein vertraging in Antwerpen en zag ik daar op het station geen enkele bekende. Ik raakte een beetje in paniek, want doordat de trein zoveel vertraging had, zou ik ook nog eens te laat zijn voor de registratie waardoor ik niet deel zou kunnen nemen aan de welkomstborrel. Op dat moment voelde ik ook de grootste pukkel uit mijn leven zich midden op mijn hoofd ontwikkelen. Mijn dramatische kleine ik kwam weer naar boven: die eenzame maaltijden en avonden schoten door mijn hoofd met als extraatje een pukkel. Uiteindelijk kwam ik uit de trein en rende naar de tram. Vlak voordat ik daar aankwam hoorde ik: "Alet!" en draaide ik me om. Drie collega's, waarvan een ooit mijn docent is geweest, liepen achter mij. Ik kende dus wel mensen! Ik leidde ze naar de registratie en daarna naar het hotel. Per slot van rekening was ik goed voorbereid. Wat was ik opgelucht en ik had meteen een goede indruk gemaakt.

De daaropvolgende dagen waren fantastisch. Samen met anderen heb ik gekeken naar absurd smerige filmpjes van stembanden, de meest bizarre nieuwe stemtherapie├źn geprobeerd, gebubbeld, geblazen en gezoemd, de grote boze kno-artsen en collega's gezien en gesproken. Ik heb klassiek door colleges heen gekletst ("zouden jullie echt even stil kunnen zijn"), nieuwe plannen bedacht om de stemwereld te verbeteren, biertjes gedronken, gedanst, gegeten, nieuwe collega's ontmoet, vriendjes gemaakt, lezingen gemist omdat ik echt te brak was om op te staan en heel veel gelachen. Mijn hotelkamer heb ik nauwelijks gezien. Ik voelde me ontzettend welkom en thuis. Deze mensen vinden stem net zo leuk als ik en ik kon er op niveau over meepraten.

Wat ik echt heb geleerd? Ik ben Alet, stemspecialist, dramaqueen en ik weet echt wel veel over de stem. Ik kan rustig alleen op pad. Over twee jaar is het congres in Kopenhagen: waar kan ik me aanmelden?

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Zelfstudie: zenuwen en stress

Momenteel houd ik me vanwege mijn opleiding gezondheidspsychologie bezig met stress. Super interessant!  Nu schijnt het zo te zijn dat al...